- Het vaste dag/ nacht ritueel met een vrijdagavondfeestje en een magisch moment aan tafel.
- Het vertrek van Manus. Hij vertrekt met pijn en ruzie.
- Zonder Manus waarbij de overige 4 familieleden het vaste ritueel uitvoeren, gaan kijken en luisteren bij zijn kamerdeur, maar niets ondernemen om hem terug te halen. Zijn aanwezigheid moet voelbaar worden. Dit gedeelte vraagt erom om in de hoofden van de personages te komen.
- Manus komt terug. Met veel bombarie of stilletjes weet ik nog niet. En hoe komt hij dan terug? In wat voor staat? Wat eet hij en hoe? Het betekent altijd iets. Dat wil ik niet. De spelers en ik hebben ons hoofd daar al een tijdje over gebroken.
- Doden momenten. Beseffen dat je dood bent.
Het was nodig om een verhaallijn uit te zetten en een beslissing te nemen over de dode man. We waren erg speltechnisch bezig de afgelopen weken. Voor mij erg fijn, maar voor de spelers teveel. Het werd daardoor zwaar in het hoofd en spelplezier is ook belangrijk. Zeker als je het voor de lol doet. Ik was op zoek naar meer lucht.
Deze week had iedereen een feestitem meegenomen. We hebben een spelletjesavond met de familie gemaakt. Verstoppertje, kaarten, radio luisteren. Hilarisch! Daarna hebben we gezocht naar een soort trance waar de familie in terecht kan komen, zodat het nog meer een eigen leefwereld wordt waarin zij leven. De echte familie uit Minnertsga had een eigen geloof waarvoor ze zelf de regels maakten. Ook werd in het krantenartikel beschreven dat ze samen in een soort trance zaten. Dat leek mij behoorlijk interessant. We maken lange improvisaties waarbij ik als maker ook improviseer en ze steeds een soort geleide fantasie opdrachten geef. Herhaalbaar maken blijkt erg lastig. De magie is dan volledig weg. Bij de geleide fantasie komen de spelers zo mooi in een soort meditatie staat van zijn en handelen. Zij kunnen dat zelf (nog) niet voor elkaar krijgen omdat ze dan steeds aan het denken zijn over wat ze in de de vorige impro deden. Het spelen in het hier en nu en het spontane daarvan verdwijnt dan voor een groot gedeelte.
Dat meditatieve is erg fijn om naar te kijken. Als kijker heb je geen verwachtingen. Alles gaat net iets trager en er wordt niet gesproken. Je kunt alles volgen. De spelers handelen en je weet niet waar het naartoe gaat. Het leverde erg mooie beelden op waaraan je zelf invulling kunt geven als kijker. De familie is ook zo lief voor elkaar. Ze dekken elkaar toe als troost. Aan de andere kant zou dat kunnen betekenen dat emoties niet worden getolereerd. Fascinerend om als maker niet te weten waar het de komende weken naartoe gaat, maar daar wel een goed gevoel bij te hebben. Ik geef de spelers hele duidelijke beginopdrachten en daarna kom ik vanzelf op nieuwe opdrachten.
Het laatste gedeelte van de dag hebben we gekeken naar hoe de personages erachter komen dat ze dood zijn. Elke kan heel goed doen voorkomen dat ze de pan met eten niet opgetild krijgt omdat ze van lucht is als dode.
Komende woensdag om 16.30u beginnen met de openbare repetitie. Ik hoop dat jullie komen kijken en meepraten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten