Woensdag 18 mei: Wie is er nou dood???!!!!

Woensdag 18 mei 11.00u tot 18.00u

Herstel, Gerard is al 76 jaar!!!!

We hebben alles vastgelegd vandaag met een klein beetje openheid om het levend te houden tijdens de openbare repetitie.

Het ritueel hebben we definitief vastgelegd.

1. Dag nacht dag spelletjes slapen Manus vertrekt. Dode/ stille momenten van 10 seconden zijn ingebouwd.
2. Nacht dag in trance zonder Manus.
3. Manus komt terug terwijl de anderen gaan eten in trance. Manus heeft echt eten en doet alles in het dagritueel zelf. Hij manipuleert de spelletjes.
4. Johan zit te snikken op het blok en iedereen is in trance, ook Manus dus. Iedereen dekt Johan toe.
5. De broers en zussen handelen samen, slapen tegenelkaar aan in een omhelzing.
6. Manus vertrekt weer als ze samen aan zijn deur gaan luisteren.
7. De familie zonder Manus zit op z' n eigen plek.

Dit hebben we laten zien aan het zeven koppige publiek. Weinig maar wel met een hoop goede vragen, opmerkingen en inzichten. Supertof en leerzaam!

De opmerkingen en vragen van het publiek:

• Tragisch dat Manus wordt uitgestoten
• Het niet spreken komt erg beklemmend over. De tekst die er is is te basaal en te illustrerend.
• Als Manus dood is, hoe kijken en reageren de anderen dan naar hem?
• De twee werelden (van dood) en leven) zijn tegelijk te zien als de broers en zussen de tweede keer naar de deur kijken waar Manus altijd heen gaat na het eten.
• Voer de tweede keer verstoppertje doen verder door. Laat Manus nog meer de touwtjes in handen nemen als hij dood is.
• Waarom wil je het perspectief van een dode man laten zien?
  Wat wil je daarmee bij het publiek teweeg brengen?

Ik vind ze heel begrijpelijk. Het is fijn dat ik door de manier van spelen, iets vertraagd, nauwkeurig en tekstloos, het publiek de tijd en ruimte geef om zelf in hun hoofd gedachten te laten ontstaan over het perspectief in deze getoonde verhaallijn. Iemand dacht over de mogelijkheid dat Manus juist levend was en de broers en zussen dood. Dat vond ik echt een cadeautje, want daar dacht ik zelf ook over.

De laatste vragen vind ik wel heftig. Dat was mijn onderzoeksvraag! En ik heb daar geen antwoord op. Ik weet niet wat ik met een dode man wil zeggen. Ik vind dat gewoon mooi. De dood valt niet echt te spelen, want dan is het weer levend en wie is er dan eigenlijk levend en wie dood?

De broers en zussen eten alsof en Manus eet als hij terugkomt wortels. Wie is er nou dood???!!!!

Wat er in een dode omgaat is lastig te tonen op een toneel, want is het wezenlijk anders dan bij een levende? In tekst of in een film is dat toch veel geloofwaardiger. Hij kan echt “resurrecten” en door levenden heen lopen, dolen over de aarde en al het levende bloed en vlees tot zich nemen. De dode is voor altijd dood en kan alles. Op een toneelvloer is dat één grote quatsch van ongeloofwaardigheid.

Ik denk dat de reactie van de levenden er vooral voor zorgt dat de dode dood is, zoiets.

Volgende week maar eens gaan kijken hoe Manus zich kenbaar kan maken aan zijn familie. Misschien het doodgaan zelf eens onderzoeken. En weer verder gaan met het perspectief.

Ik merk gewoon dat dood zo dood is. De stilte en dat er niets meer is dat is het. Daarin zit het hele mysterie. Dat vangen met vijf erg levende spelers. Ja ja, lieve mensen, een grote interessante opgave.