Woensdag 1 juni: Wat is dood zijn of wat is de dood op het toneel?...

Woensdag 1 juni 11.15- 16.00u

Vandaag hebben we de perspectieven op het ritueel per personage onder de loep genomen. Vraag was: hoe ziet jouw personage de andere personages tijdens het ritueel?

Voor ieder personage hebben we geprobeerd dit zichtbaar en hoorbaar op de vloer te zetten. De familieleden leken een soort bezeten te raken. Ze hadden allemaal obsessies en angsten. Geweldig. Ze houden zich vast aan een dagelijks ritueel en van binnen blijken er stemmen te zitten over goed en kwaad (Suus). Ook behoefte aan controle tot enorme paniek verheven, de anderen doen alles fout (Maria). Johan vindt dat de anderen een enorme stempel op hem drukken. Immense hongergevoelens komen naar boven bij Berta. Wat ik heel erg interessant vond was of we tijdens deze perspectieven het ritueel nog door konden laten gaan. Dat lukte aardig. Het werd alleen maar beklemmender en naargeestiger.

Ook had ik het idee om het hele toneelbeeld te verdraaien om zo in een ander perspectief terecht te komen. De spelers zaten dan met de ruggen naar het publiek. Maar dit werkte totaal niet en ik zag uiteindelijk het nut er niet van.

Als laatste hebben we gekeken naar een mogelijk einde waarin Manus sterft tijdens een nieuw spel, maar waarbij zijn broer en zussen dit sterven opvatten als een spel. Tot hoever gaat de familie door zonder dat ze doorhebben dat hij echt dood is. Maar wéér kregen we het probleem op de vloer dat een speler niet dood is en kan zijn. Het is allemaal zo nep als de anderen er dan achterkomen dat Manus echt dood is. En 4 jaar laten passeren gaat al helemáál niet.

Na deze improvisatie raakte ik in paniek. WAT WIL IK NOU IN GODSNAAM VERTELLEN? En wat is het belang ervan etc etc. Nou, iets vertellen hoeft voor mij niet zo nodig, iets laten zien wel. Een familie zo vast in een ritueel dat de dood zijn intrede doet, zoiets?

Ik denk dat we in dit hele onderzoek niet toekomen aan de echte dood zelf. De vraag is niet zozeer: Wat is dood zijn of wat is de dood op het toneel? Maar vooral: Wanneer wordt een personage levend, van vlees en bloed en gaan we zijn/ haar gedachten beleven als publiek, zijn/ haar binnenwereld?