Het was spannend om te beginnen. Zouden de deelnemers mijn werkwijze wel waarderen. Is het niet te bizar om met de dood bezig te zijn en naar dode mensen op foto's te kijken en ze dan ook nog zo exact mogelijk te kopiëren? Dat bleek niet het geval, integendeel zelfs. We hebben ontzettend gelachen. Valerie trok bijv. zo een zak over haar hoofd, met luchtgaten dat wel natuurlijk.
Dat biedt perspectieven voor het verdere proces. De spelers moesten ontwaken uit de foto's uit het boek “Plaats delict” en vervolgens weer sterven en weer ontwaken en opstaan of omhoog komen.
Het waren allemaal juweeltjes van subtiliteit. Sommige scènes waren zelfs grappig. Een jazzmuziekje eronder.
Ook hebben we een handelingsparcours uitgezet dat precies in een bepaalde volgorde gedaan moest worden. Binnen komen, de tafel zien, ernaartoe gaan, een krantje openslaan, lezen, een schaaltje oppakken etc. De vraag was: Hoe kun je dit parcours met z'n tweeën afleggen en zorgen dat de kijkers vooral naar 1 persoon kijken?
De spelersgroep bestaat vandaag uit Valerie, Mike, Mariëlle, Gerard en Lennart. Leeftijden tussen 73 en 18 jaar. Leuk hoor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten