Vandaag vond ik het moeilijk om de “geniale” ideeën van gisteren tijdens het brainstormen om te zetten naar de theatervloer. In theorie kan alles. Een brein kan zich alles voorstellen, ook dat iets lukt en hetzelfde effect in de werkelijkheid heeft of dezelfde kick achterlaat als toen je het geniale idee bedacht. Gisteravond zocht ik op You Tube naar de scene in het theater uit “Mulholland drive” van David Lynch. Dat fragment gaat over illusie en daarin meegesleept worden. Ook zocht ik naar het moment dat je als kijker doorhebt dat je in het hoofd/ de realiteit van de de hoofdpersoon zit. Ik verzande in het werk van de actrice Naomi Watts en zag een interview achter de schermen van deze film. David Lynch zorgt ervoor dat je als kijker zelf nog mag interpreteren of zoeken naar jouw oorzaak en gevolg in het verhaal. Als je thuiskomt heb je een essentie van een gevoel meegekregen, je bent bewogen, hebt ervaren, je brein lijkt soms te ontploffen en tegelijkertijd is de film wat het is. Ze vertelde dat hij veel creëert in het hier en nu. Daarom heerst er altijd een relaxte sfeer op de set. Iedereen kent elkaar en heeft contact met elkaar, want niemand weet waar de maker, Lynch dus, je naartoe brengt. In zijn spel/ regieaanwijzingen is hij heel helder, duidelijk en beeldend. Hij creëert meerdere realiteiten.
Mike zei vandaag dat acteren focussen is en concentratie. Ja dat is heel erg zo, maar het exact hetzelfde herhalen kan gewoon niet. De magie van vorige week was er niet. Dat was de magie van de eerste werkdag.
In hoeverre moet ik de spelers meenemen in mijn eigen brein, mijn eigen perspectief? Ik ben zo gaan geloven en gaan vertrouwen in wat spelers me geven nadat ik ze een opdracht heb gegeven. Dat ik daar altijd mee door kan...
In ieder geval moet ik ze net als meneer Lynch meer invulling geven. Dat is altijd mijn probleem bij personages. De handeling zegt alles. Maar moet ik die dan gaan uitschrijven zoals vroeger bij mijn eindexamenvoorstellingen? Ben ik dan nog wel aan het onderzoeken of ben ik dan een voorstelling aan het maken? Ik ga dat toch maar weer eens proberen. Toen onderzocht ik toch ook hoe je een horrorsprookje op de theatervloer kon zetten of hoe suspense in het dagelijks leven zijn intrede kon doen? Alleen ga ik nu alles bekijken vanuit perspectieven en vanuit het publiek gezien. Denk denk denk. Het maakt niet dat ik tijdens de repetitie in het nu werk en mijn intuïtie volg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten